Απόκριση

κράτησε την ανάσα σου
κάποτε
θ΄ακούσουμε τη φωνή μας
σαν από  film noir
ν΄αποκρίνεται στα παλιά συρτάρια
ψαχουλεύοντας  το σελιδοδείχτη
με το πεθαμένο άρωμα
και το στίχο που ματώνει
για εκείνα που ξεχάσαμε να ζήσουμε
μαζεύοντας λουλούδια απ΄τους ίσκιους των άλλων
και πάλι θα πιούμε απ΄το ίδιο ποτήρι
την ίδια μνήμη να βαδίσουμε με σώματα αλλαγμένα
ξέρω ... θα χαμηλώσεις το φως
ως την τελευταία λύπη
-πόσα και πόσα δε χάθηκαν  με τα μάτια ανοιχτά-
να δούμε την ώρα που φεύγει
σα να μην έρχεται κανένας