Translate

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Προδοσία


άδειο το χρώμα της θάλασσας
τα γέλια τους αδρά πληρωμένα
καμμιά άνοιξη δε με προστάτεψε
ίσως γιατί ήξερα τον τρόπο να γνωρίζω
οι φίλοι μου ήταν πεταλούδες
οι φίλοι μου μ' έθαψαν σ΄ένα ζαχαρένιο κουτί
με κοιτάζουν
ψιθυρίζω στα χέρια τους ώσπου να περάσουν οι ώρες
στα ψέματα με λένε Μαρία
φοράω ακόμα τα παπούτσια τους
λασπωμένα
απ' τις ανάσες αντιγράφω τη σιωπή ανενόχλητη
την πιο βαθιά μαργαρίτα στην άμμο
τα μάτια των πνιγμένων
που κρέμονται απ' τον ουρανό
ολομόναχα




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου