Translate

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017


Τα δέντρα που ζωγράφιζε ο Μαρκ δεν ακουμπούσαν στο χώμα. Δεν έκαναν ποτέ καρπούς, δεν είχαν ρίζες τα δέντρα του Μαρκ. Αιωρούνταν στα σύννεφα κι έδυαν μαζί με τον ήλιο. Είχαν μια θλίψη τα δέντρα του Μαρκ. Μια θλίψη που δεν την άγγιζε κανένας. Βάδιζαν πλάι στους περαστικούς κι ανυψώνονταν μαζί τους σε μια πορεία φθίνουσα προς το φως. Στην αρχή τ’ αγαπούσα τα δέντρα του Μαρκ. Καθόμουν με τις ώρες και τα χάζευα, τους έδινα παράξενα ονόματα και γελούσαμε.Σιγά σιγά άρχισα να τα φοβάμαι.Νόμιζα πως θα με τραβούσαν μαζί τους εκεί που τελειώνει ο κόσμος.Ήθελα ρίζες εγώ. Να κρατάνε γερά το γκρεμό μου.Όχι,δε μπορούσα ν’ ακολουθήσω τα δέντρα του Μαρκ.


Εκείνο το σπίτι


Τα μεσημέρια
ερχόταν η θάλασσα
πρώτα το νερό
μετά το κύμα
το δωμάτιο
επέπλεε μαλακά
γεμάτο ξύλα
από σπασμένες παραλίες
άνοιγα το παράθυρο
να τρέξουν τα παιδιά
να σωθούν
μιλάτε σιγά
ώρα κοινής ησυχίας
οι γείτονες
γυρνούσαν πλευρό
ενοχλημένοι
ήτανε όνειρο
εκείνο το σπίτι
γαλάζια τα ρούχα μας
χόρευαν
στα θεμέλια
ο πετεινός
αλλού το κεφάλι
στις τρεις και μισή η φωνή του
δεν είχε πεθάνει ακόμα





Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017


αντίθετα σώματα
δυνατά φωνάξτε τον ίσκιο μου
δεν έχει άλλο τρόπο το σκοτάδι
δε θέλει άλλο μόχθο το φως


Τρίτη, 2 Μαΐου 2017


...και πλέκουν μαγιάτικα στεφάνια να στολίσουν τις πόρτες που σφράγισαν την ψυχή τους...γιατί το άρωμα έχει τη μοναξιά μιας λευκής μαργαρίτας που επαναλαμβάνει τον εαυτό της σ' έναν κύκλο αέναο που κλείνει όταν τα χέρια δεν έχουν άλλο τρόπο να ενσαρκώσουν τη φθορά... σ'αυτές τις πόρτες καραδοκούν άνθρωποι αυθύπαρκτοι που απαγγέλουν τον εαυτό τους με στόμφο...αράγιστοι συλλογισμοί, αφιλόξενοι, καταλήγουν σε μια αυτοθυσία ναρκισσιστική μπροστά σ' ένα κοινό προσεκτικά επιλεγμένο που χαμογελά και σωπαίνει αποταμιεύοντας εμμονικά ρήσεις μεγάλων ανδρών...και το χειροκρότημα καλύπτει την τελευταία λέξη γιατί η τελευταία λέξη πρέπει να δηλωθεί σαν μια επαίσχυντη λιποταξία... και οι μαργαρίτες μαραίνονται πάνω στην πόρτα την ξύλινη, την παλιά...