Translate

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017


ας καθίσουμε στον κόκκινο καναπέ
έχουμε τόσα να πούμε
κοίτα
δε μάζεψα τα παιχνίδια σου απ' το πάτωμα
τώρα που μεγάλωσα δε μ' ενοχλεί η ακαταστασία
μόνο
τα στρατιωτάκια που αιμορραγούν
τρέχοντας στα δωμάτια
φοβάμαι
δεν ξερω πια να δίνω πρώτες βοήθειες
ούτε δεύτερες
ούτε τρίτες
κρύβομαι μες στη ντουλάπα
σου κάνω αναπάντητες κλήσεις
να προσέχεις τους ανθρώπους που σ' αγαπάνε
πρέπει να βγω να καθαρίσω τους λεκέδες
χρειάζεσαι ρούχα καινούρια
ψήλωσες και δε φτάνω να σ'αγκαλιάσω
ξέρεις τελικά
θα μαζέψω τα παιχνίδια σου απ' το πάτωμα
θα τα βάλω μέσα στο τσίγκινο κουτί
όταν ανάψεις το φως
όλα θα είναι στη θέση τους.

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

υπάρχει κάποιος που μ'αγαπάει
πιστεύοντας πως είμαι πουλί
πάνω σε ύφασμα προσφοράς
στην πραγματικότητα του αρέσει
να ψαλιδίζει τα φτερά μου
στο ράμφος τον ουρανό που ματώνει
ίσως μια μέρα γίνω ρούχο
καθωσπρέπει
χωρίς φτερά
χωρίς ουρανό
δεν πεθαίνουν όλα τα πουλιά τραγουδώνταw



 
Το κόκκινο σπίτι

το κόκκινο σπίτι
καταμεσίς της θάλασσας
δεν είχε ουρανό
ούτε πεσμένα φύλλα
ούτε ένα σκύλο να φοβάται τα κύματα
τη νύχτα
κάποιος
φορούσε το κλειδί
στο λαιμό του
στερέωνε το φεγγάρι
στο παράθυρο
άδειαζε το βυθό σε μια σακούλα
πλαστική
τα δωμάτια άλλαζαν θέση
και πνίγονταν
μια γυναίκα ζητούσε βοήθεια
τα μαλλιά της επέπλεαν
κανένα κλάμα δεν ήταν δικό της
ίσως και να μην ήταν δικά της
τα μαλλιά που επέπλεαν


Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017


ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά
αντικρίζεις
για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουν πια περάσει
για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα
για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ
και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου
γι´ άλλα που επαναλαμβάνονται μ´ελάχιστες παραλλαγές
για πράγματα που πουλιούνται μόλις πιάσουν
κατάλληλη τιμή
για πράγματα που σάπισαν με το πέρασμα του καιρού
ή που ήσαν σάπια απ ' την αρχή και δεν το έβλεπες
εκεί που απορείς για πράγματα που μπόρεσες να κάνεις
για πράγματα σοβαρά ή ανόητα που ρίσκαρες τη ζωή σου
για πράγματα σημαντικά που τα κατάλαβες αργότερα
για πράγματα που τα φοβήθηκες κι απέφυγες 
ν´αναλάβεις
για πράγματα που τα προγραμμάτισες και δεν σου βγήκαν
γι´ άλλα που τα σχεδίασαν άλλοι και βγήκαν διαφορετικά
για πράγματα που σου έτυχαν χωρίς να τα περιμένεις
για πράγματα που μόνο τα ονειρεύτηκες
και κάποτε, μία στις χίλιες πραγματώθηκαν...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.





κάποτε κέρδισα τη θάλασσα
βάδιζα γρήγορα θυμάμαι
μ' ακολουθούσαν μαύρες γραμμές κυρτωμένες
με πήγαιναν στο σώμα τους και αρνιόμουν
το φόρεμά μου μακρύ
ανθισμένο στο στήθος
ανάσαινα βιαστικά τα πλοία που έρχονταν
σαν τη φωνή προσπαθούσα
δέντρα ανάλαφρα στο νερό αναβόσβηναν
οι δρόμοι ξανάρχονταν
οι δρόμοι που έφυγαν
κύματα
μαύρες γραμμές βάδιζαν πλάι μου
μαύρες γραμμές μου μιλούσαν